تهران- ایرنا- رضا نصری، تحلیلگر مسائل بین‌الملل، با اشاره به تهدیدهای دونالد ترامپ علیه کانادا، گرینلند و تنگه هرمز، رویکرد رئیس‌جمهور آمریکا در قبال کشورهای مختلف را مبتنی بر استفاده از فشار اقتصادی و سیاسی برای وادار کردن آنها به چشم‌پوشی از حقوق حاکمیتی خود دانست و تاکید کرد که غرب در مواجهه با این رویکرد، معیارهای دوگانه‌ای در پیش گرفته است.

به گزارش سیاست خارجی ایرنا، رضا نصری در یادداشتی نوشت: ترامپ آشکارا از الحاق کانادا به‌عنوان «ایالت پنجاه‌ویکم» ایالات متحده سخن می‌گوید و همزمان این تهدید را با اعمال تعرفه‌های تنبیهی درهم می‌آمیزد؛ رویکردی که به اعتقاد وی، در عمل تلاشی برای خرید حاکمیت یک کشور از طریق تحت فشار قرار دادن اقتصاد همان کشور است.

وی افزود: همین منطق را می‌توان در کارزار ترامپ علیه ایران نیز مشاهده کرد؛ با این تفاوت که ایران به جای تعرفه، با جنگ، فشار اقتصادی و تحریم‌های ثانویه‌ای مواجه شده است که با هدف محدود کردن ارتباط این کشور با اقتصاد جهانی اعمال می‌شوند.

این تحلیلگر مسائل بین‌الملل ادامه داد: هدف چنین اقداماتی، وادار کردن تهران به چشم‌پوشی از حقوقی است که ذاتی، غیرقابل سلب و برخاسته از حاکمیت ملی ایران است.

نصری با اشاره به مواضع ترامپ درباره تنگه هرمز، نوشت: این رویکرد اکنون حتی ابعاد آشکار سرزمینی نیز پیدا کرده است؛ به‌گونه‌ای که ترامپ از اعلام تنگه هرمز به‌عنوان «قلمرو ایالات متحده» سخن گفته و حتی نقشه‌ای منتشر کرده که این آبراه را به‌عنوان «قلمرو جدید ایالات متحده» نشان می‌دهد.

وی این مواضع را در امتداد رویکرد ترامپ درباره کانادا و گرینلند ارزیابی کرد و افزود: در همه این موارد، یک ذهنیت مشترک وجود دارد؛ ذهنیتی که در آن قدرت اقتصادی و نظامی ایالات متحده برای اعمال فشار بر دیگر کشورها و تغییر وضعیت موجود به کار گرفته می‌شود.

نصری در ادامه به رویکرد کانادا در قبال ایران پرداخت و نوشت: تناقض از آنجا آغاز می‌شود که کانادا، در حالی که خود با تعرض ترامپ به حاکمیتش مواجه است، از کارزار فشار آمریکا علیه ایران حمایت کرده و در اعمال تحریم و انزوای کشوری مشارکت دارد که با همان نوع اجبار و فشاری مواجه است که اتاوا زمانی که متوجه خود آن می‌شود، آن را محکوم می‌کند.

وی این وضعیت را «خشم از نقض حاکمیت خود و همدستی در نقض حاکمیت دیگری» توصیف کرد و افزود: اروپا نیز رویکرد مشابهی در پیش گرفته است؛ همان دولت‌هایی که در برابر طرح‌های ترامپ درباره گرینلند، مداخله او در مسائل داخلی و انتخاباتی، مناقشات مهاجرتی، مطالبات مربوط به هزینه‌های ناتو و تحریم‌های ثانویه فرامرزی آمریکا با چالش مواجه شده‌اند، در برابر اعمال همین رویکرد علیه ایران سکوت می‌کنند.

این تحلیلگر مسائل بین‌الملل، این «شجاعت گزینشی» را دارای سابقه تاریخی دانست و با اشاره به تجربه اروپا در آستانه جنگ جهانی دوم نوشت: قدرت‌های غربی زمانی در مونیخ گرد هم آمدند و تصور کردند می‌توان یک رهبر توسعه‌طلب را با اعطای امتیازات بیشتر آرام کرد، اما بعدها دریافتند که امتیازدهی به توسعه‌طلبی، به جای مهار آن، اشتهای بیشتری ایجاد می‌کند.

نصری در پایان تاکید کرد: تاریخ بار دیگر نسبت به پیامدهای چنین رویکردی هشدار می‌دهد، اما برخی کشورها همچنان از خواندن این فصل تاریخی خودداری می‌کنند.