جام جهانی 2026 که به میزبانی مشترک آمریکا، مکزیک و کانادا برگزار می‌شود، از همان ابتدا با موجی از انتقادها به دلیل قیمت بالای بلیت‌ها روبه‌رو شده است؛ قیمت‌هایی که از آنها به عنوان گران‌ترین بلیت‌های تاریخ نزدیک به یک قرن برگزاری این مسابقات یاد می‌شود.

بر اساس گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، قیمت بلیت‌های مرحله گروهی از ۱۴۰ دلار آغاز شده است. در همین حال، بلیت‌های دسته یک فینال جام جهانی که ۱۹ ژوئیه در نیوجرسی برگزار می‌شود، ابتدا با قیمت ۸ هزار و ۶۸۰ دلار عرضه شدند، سپس در ماه آوریل به ۱۰ هزار و ۹۹۰ دلار رسیدند و در ماه مه به رقم خیره‌کننده ۳۲ هزار و ۹۷۰ دلار افزایش یافتند.

برای نخستین بار در تاریخ جام جهانی، فیفا از سیستم «قیمت‌گذاری پویا» استفاده کرده است؛ سیستمی که در آن قیمت بلیت‌ها بر اساس میزان تقاضا تغییر می‌کند. این روش از سال ۲۰۰۹ وارد بازار ورزش آمریکا شده و اکنون در بسیاری از رویدادهای ورزشی این کشور رایج است.

نتیجه این سیاست، افزایش چشمگیر قیمت بلیت‌های جام جهانی نسبت به دوره‌های گذشته بوده است.

برای مقایسه، بلیت دسته یک فینال جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه حدود هزار و ۱۰۰ دلار قیمت داشت. چهار سال بعد در قطر، همین نوع بلیت هزار و ۶۰۷ دلار فروخته شد. در مقابل، قیمت بلیت فینال یورو ۲۰۲۴ در برلین از ۹۵ یورو آغاز می‌شد و گران‌ترین صندلی‌ها دو هزار یورو قیمت داشتند.

فیفا پس از افزایش انتقادها اعلام کرد ۱۳۰ هزار بلیت ۶۰ دلاری را از طریق فدراسیون‌های ملی در اختیار هواداران عادی قرار داده است.

آیا مقایسه با ورزش آمریکا درست است؟

جانی اینفانتینو، رئيس فیفا در پاسخ به انتقادها گفته است که این سازمان پیش از آغاز فروش بلیت‌ها با «بهترین کارشناسان و وکلا» مشورت کرده و از سیاست قیمت‌گذاری خود دفاع می‌کند.

او استدلال کرده که قیمت بلیت‌ها متناسب با شرایط بازار آمریکا تعیین شده و تقاضای بسیار بالا برای این مسابقات باعث افزایش قیمت‌ها شده است.

اینفانتینو در ماه ژوئن گفت میانگین قیمت بلیت‌های جام جهانی کمتر از ۵۰۰ دلار است و این رقم با قیمت بلیت مسابقات حذفی لیگ‌های حرفه‌ای آمریکا قابل مقایسه است. او همچنین گفت از اینکه برخی بلیت‌ها در بازار دست دوم با قیمت‌هایی تا دو میلیون دلار آگهی شده‌اند، نگران نیست.

اما بررسی آسوشیتدپرس نشان می‌دهد این مقایسه چندان دقیق نیست.