در حالی که کمبود برخی مواد اولیه پتروشیمی و پلیمری در بازار داخلی به دغدغه صنایع پایین‌دستی تبدیل شده، وزارت صمت با صدور مجوزی تازه، امکان واردات محدود این مواد از طریق رویه‌های ملوانی و کولبری را فراهم کرده است. حمید حسینی درخصوص این اقدام در گفت‌وگو به «نفت ما» می‌گوید: به نظر می‌رسد منظور از این واردات، عمدتا سه محصول PET ، PVC و پلی‌پروپیلن است که در بازار با کمبود مواجه شده‌ است اما با این حال مشخص نیست کولبران تا چه اندازه از این فرصت برای واردات مواد پتروشیمی و پلیمری استفاده کنند، زیرا این نوع کالاها حاشیه سود بسیار بالایی برای آنها ایجاد نمی‌کند.

سه قلم گمشده در بازار پلیمر

حمید حسینی، سخنگوی اتحادیه صادرکنندگان نفت، گاز و پتروشیمی، در گفت‌وگو با «نفت ما» درباره اقلام وارداتی می‌گوید: به نظر می‌رسد منظور از این واردات، عمدتا سه محصولPET ، PVC و پلی‌پروپیلن است که در بازار با کمبود مواجه شده‌اند؛ در حال حاضر سایر محصولات با توجه به فعالیت دیگر مجتمع‌های پتروشیمی کمبود جدی در بازار ندارند.
حسینی ادامه داد: بخش قابل توجهی از این کمبود به محصولاتی برمی‌گردد که تولید آنها در برخی مجتمع‌ها دچار اختلال شده است؛ از جمله محصولات پتروشیمی تندگویان که در حوزه بسته‌بندی کاربرد دارند. همچنین برخی واحدها مانند اروند و نوری که در زنجیره تولید مواد مرتبط با سوخت و پتروشیمی نقش دارند که در حال حاضر با محدودیت‌ روبه‌رو شده‌ و همین موضوع بازار را تحت فشار قرار داده است. به همین دلیل تلاش می‌شود این مواد به‌صورت موقت تأمین شود تا بازار با کمبود جدی مواجه نشود.
به گفته او در چنین شرایطی واردات مواد پلیمری عملا با حداقل هزینه‌های گمرکی انجام شده و واردکننده می‌تواند با پرداخت حدود پنج درصد عوارض، کالا را وارد کشور کند.

ریسک بالای واردات

سخنگوی اتحادیه صادرکنندگان نفت، گاز و پتروشیمی درباره حجم واردات احتمالی نیز گفت: از آنجا که این مواد در بازار داخلی به‌راحتی قابل تأمین نیستند، برای تهیه آنها باید به بازارهایی مانند ترکیه، روسیه، عربستان یا چین مراجعه کرد که کار ساده‌ای نیست. دولت می‌تواند مسیر را تسهیل کند، اما اینکه چه میزان از این امکان مورد استقبال قرار گیرد و حجم واردات چقدر باشد، هنوز مشخص نیست.
او افزود: از طرف دیگر این احتمال وجود دارد که واحدهای تولیدی که اکنون با مشکل مواجه شده‌اند، به‌زودی به مدار تولید بازگردند. در چنین شرایطی ممکن است قیمت عرضه داخلی با قیمت وارداتی تفاوت قابل توجهی داشته باشد و همین موضوع ریسک واردات را بالا می‌برد؛ به طوری که برخی واردکنندگان ممکن است حاضر به پذیرش این ریسک نباشند.

ابهام در میزان استقبال

وی درباره قیمت این مواد در بازارهای خارجی برای واردات گفت: هنوز مشخص نیست چه کسانی برای واردات اقدام خواهند کرد، اما قیمت این محصولات در بازار جهانی حدودا بین هزار و ۴۰۰ تا دو هزار دلار است؛ برای مثال PVC از ارزان‌ترین گزینه‌ها محسوب می‌شود و قیمت پلی‌پروپیلن می‌تواند تا حدود دو هزار دلار برسد. این مواد ممکن است از روسیه یا سایر کشورها خریداری شوند، اما باید دید آیا با قیمت‌های داخلی همخوانی خواهند داشت یا خیر.
حسینی با اشاره به آمار واردات کالا از طریق کولبری بیان کرد: بر اساس آمارها، سالیانه 10 میلیارد دلار کالا از طریق رویه‌های کولبری و ملوانی (ته‌لنجی) وارد کشور می‌شود اما با این حال مشخص نیست کولبران تا چه اندازه از این فرصت برای واردات مواد پتروشیمی و پلیمری استفاده کنند، زیرا این نوع کالاها حاشیه سود بسیار بالایی برای آنها ایجاد نمی‌کند.
وی در پایان خاطرنشان کرد: در مجموع، تصمیم‌گیری درباره واردات این مواد به متغیرهای متعددی از جمله زمان بازگشت واحدهای تولیدی به مدار فعالیت و قیمت‌های عرضه بستگی دارد و تا زمانی که این متغیرها روشن نشود، بسیاری از فعالان بازار ممکن است برای ورود به این حوزه با احتیاط عمل کنند.