آخرین چهارشنبه سال در سنت های پیشین ما آخرین خود و خانه تکانی های سال کهنه بود تا با شادی و نشاط به استقبال از مهمان خوش بر و روی بهار بروند، این تصویر زیبا که امروز در سایه تحریف ها رنگ وحشت گرفته باید تکانده شود تا با ریشه خود آشتی کند.

سال جدید در تمامی فرهنگ ها همراه با آیین ها و سنت هایی است که برای آن ملت عزیز و محترم است و همچون میراثی گرانبها با قدمت سال افزون هرساله نسل به نسل و پشت به پشت گاهی بی دست اندازی و گاهی با ضربات پتک نامهربان تحریف و هجمه دستخوش تغییر و دگرگونی می شود.
چهارشنبه سوری از جمله سنت های پیش درآمد نوروز و مورد استقبال و تقریبا دلپسند اکثر ایرانیان باستان تاکنون بوده و تا به امروز نفسش باقی مانده اما این سنت کهن گویا بیشترین نوآوری و پیوست های نازیبا و ناخوشایند را طی زمان بر خود داشته ، تا جایی که امروز برای بسیاری یادآور سوختگی، آسیب و نقص عضو و خشونت است.
چهارشنبه سوری از دیرباز تقریبا در همه نقاط ایران برگزار می شود، در این مراسم در شب آخرین چهارشنبه سال (یعنی نزدیک غروب آفتاب روز سه شنبه) بیرون از خانه و در فضایی مناسب آتش می افروزند و با پریدن از روی آن و گفتن 'زردی من از تو، سرخی تو از من'، ناراحتی ها و نگرانی های یک ساله را به آتش می سپارند تا مهیای ورود به سال و فصل هایی جدید شوند.
انحراف از اجزا و بخش های شاد و سالم این سنت دیرین طی سالیان اخیر و ورود پاره ای انحرافات و استفاده از انواع ترقه و مواد آتش زا و برافروختن آتش های مهیب از سوی برخی افراد شادی این شب و پیشواز سال جدید را به کابوسی همراه با انواع سوختگی ها و صدمات جدی روحی و روانی مبدل کرده که برای بازگشت به اصل و هویت واقعی آن نیاز به همدلی و همراهی و فرهنگ سازی دارد.