آیا ایران‌پلاست بیستم به سرنوشت رویدادهای بی‌استقبال دچار می‌شود؟ نظرسنجی اینپیا از صنعت پلیمر نشان می‌دهد ۷۳٫۴ درصد فعالان به‌دلیل ناملایات اقتصادی و عدم توجیه مالی، مخالف برگزاری آن هستند. تنها اقلیت ۲۶٫۵ درصدی، حضور در این رویداد را نه برای فروش، که برای حفظ ارتباطات راهبردی ضروری می‌دانند. با این حال، تغییر فصل برگزاری هیچ تغییری در تصمیم اکثریت ایجاد نمی‌کند و نشان می‌دهد که رفع عدم‌اطمینان‌های کلان، تنها نسخه شفابخش این رویداد است.

بر اساس نظرسنجی انجام‌شده از فعالان صنعت پلیمر و پلاستیک، اکثریت قریب‌به‌اتفاق مشارکت‌کنندگان (۷۳.۴٪) با برگزاری نمایشگاه ایران‌پلاست در شرایط فعلی اقتصادی و اجتماعی مخالف هستند. تحلیل عمیق‌تر داده‌ها نشان می‌دهد که ریشه این مخالفت‌ها نه در ذات رویداد، بلکه در عدم قطعیت‌های کلان اقتصادی، ریسک‌های صادراتی و عدم توجیه مالی نهفته است. در مقابل، اقلیت موافق، حضور در نمایشگاه را بیش از یک معامله تجاری، یک اقدام راهبردی برای حفظ شبکه‌سازی و برندینگ می‌دانند نه فروش.

فضای عمومی: بدبینی غالب نسبت به بازدهی رویداد

از مجموع پاسخ‌دهندگان، تنها ۲۶.۵ درصد اعلام کردند که با برگزاری دوره بیستم موافق هستند. این میزان پایین استقبال، هشداری جدی برای برگزارکنندگان محسوب می‌شود و نشان می‌دهد که فعالان صنعت، در اولویت‌بندی هزینه‌های خود، مشارکت در این رویداد را درحاشیه قرار داده‌اند.

انگیزه موافقان: نگاه بلندمدت به روابط تجاری

بررسی دلایل نفراتی که به برگزاری «بله» گفتند، نشان می‌دهد که مهم‌ترین انگیزه‌های آن‌ها عبارت است از:

حفظ ارتباط با مشتریان و شبکه‌سازی (۴۰.۷ درصد)

بررسی فناوری‌های نوین و رصد رقبا (۱۸.۵ درصد)

امید به انعقاد قرارداد جدید و یافتن مسیرهای صادراتی جایگزین (هرکدام ۱۴.۸ درصد)

موافقان، نمایشگاه را بستری برای بقای استراتژیک در بازار می‌بینند، نه صرفاً مکانی برای فروش فوری محصولات.

  چالش‌های پیش‌روی مخالفان: اقتصاد و عدم اطمینان، سد اصلی

از سوی دیگر،  پاسخ‌دهندگان مخالف، عواملی را را مطرح کردند که نشان از عمق بحران‌های بیرونی دارد:

ناملایمات اقتصادی و اجتماعی با ۶۵.۹ درصد بالاترین سهم را دارد و نشان می‌دهد که فضای مبهم حاکم بر بازار، مهم‌ترین عامل دلسردی فعالان است.

عدم توجیه اقتصادی هزینه‌ها با ۳۶.۳ درصد در رتبه دوم قرار دارد.

بسته بودن بازارهای صادراتی (۲۵ درصد) و هزینه‌های بالای اجاره غرفه (۲۷.۲ درصد) به‌عنوان موانع عملیاتی دیگر مطرح شده‌اند.

این یافته به‌وضوح نشان می‌دهد فعالان، اصل نمایشگاه را ذاتاً بی‌بازده نمی‌دانند، بلکه شرایط بیرونی را مانع می‌بینند. مخالفت‌ها عمدتاً ناشی از ریسک‌های بیرونی (نوسانات ارزی، قوانین، تحریم‌ها و رکود) است و تا زمانی که این عدم اطمینان رفع نشود، صرفاً کاهش هزینه‌ها مشکل را حل نخواهد کرد.

تأثیر تغییر فصل برگزاری: راهکاری سطحی، نه بنیادین

در پاسخ به این پرسش که آیا تغییر زمان برگزاری به فصل دیگر می‌تواند انگیزه حضور را افزایش دهد، نتایج گویای واقعیت جالبی است:

۳۶.۷ درصد (بیشترین فراوانی) پاسخ دادند که این کار «هیچ تأثیری» در تصمیم‌گیری آن‌ها ندارد.

اگرچه حدود ۵۵ درصد مجموعاً تأثیر نسبی (اززیاد تا کمی) قائل بودند، اما تنها ۲۶.۵ درصد به‌شدت از این تغییر استقبال کردند. تغییر زمان برگزاری، یک اقدام تکمیلی و حاشیه‌ای است و به‌هیچ‌عنوان راه‌حل اصلی برای معضل استقبال پایین محسوب نمی‌شود.

 ترکیب مشارکت‌کنندگان در نظرسنجی

جامعه آماری این نظرسنجی عمدتاً از تولیدکنندگان محصول نهایی (۳۰.۴ درصد) و فعالان حوزه مستربچ و آمیزه‌های پلیمری (۲۸.۲ درصد) تشکیل شده است.  ماشین‌آلات با ۱۷.۳ درصد و مواد اولیه با ۱۳ درصد در رتبه‌های بعدی قرار دارد

جمع‌بندی

فضای حاکم بر صنعت پلاستیک کشور، نیازمند رویکردی واقع‌بینانه است. فعالان این حوزه، تشنه ثبات و اطمینان هستند و هر رویدادی که نتواند این نیاز را پاسخ دهد، با اقبال روبه‌رو نخواهد شد. برای موفقیت ایران‌پلاست بیستم، باید از یک «رویداد نمایشگاهی» صرف، به «بستر راهبردی توسعه کسب‌وکار» ارتقاء یابد.