بررسی چرخه عمر بسته‌بندی گوشت و مرغ تازه نشان می‌دهد بسته‌بندی‌های پلاستیکی از جنس EPS و PVC در مقایسه با بسته‌بندی‌های کاغذی، ردپای کربنی کمتری دارند و با افزایش ماندگاری محصول، از هدررفت مواد غذایی نیز جلوگیری می‌کنند.

به گزارش اینپیا، ارزیابی چرخه عمر بسته‌بندی مواد غذایی نشان می‌دهد انتخاب جایگزین برای پلاستیک باید بر پایه داده‌های علمی و بررسی همه مراحل تولید، مصرف و دفع انجام شود و حذف یک‌جانبه پلاستیک، لزوماً به کاهش اثرات زیست‌محیطی منجر نمی‌شود.

در بخش بسته‌بندی گوشت و مرغ تازه، سینی‌ها و بسته‌بندی‌های پلاستیکی از جنس EPS و PVC در مقایسه با بسته‌بندی‌های کاغذی، حدود ۳۵ درصد انتشار کربن کمتری دارند و در بسیاری از ارزیابی‌های زیست‌محیطی گزینه مناسب‌تری محسوب می‌شوند.

یکی از مهم‌ترین دلایل این برتری، نقش بسته‌بندی پلاستیکی در افزایش ماندگاری گوشت و جلوگیری از فساد و دورریز مواد غذایی است. کارشناسان معتقدند کاهش ضایعات غذایی، خود سهم قابل توجهی در کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای دارد.

از سوی دیگر، بسته‌بندی‌های کاغذی برای نگهداری گوشت تازه به دلیل تماس با چربی و رطوبت، معمولاً وزن بیشتری دارند و تولید آن‌ها نیز به مصرف بیشتر چوب، آب و انرژی نیازمند است.

بر اساس آمارهای موجود، نرخ بازیافت بسته‌بندی‌های EPS بین ۱۰ تا ۲۰ درصد و PVC کمتر از ۵ درصد است. در مقابل، کاغذهای آلوده به چربی و خون در اغلب موارد قابلیت بازیافت ندارند و وارد چرخه بازیافت نمی‌شوند.

کارشناسان همچنین هشدار می‌دهند که افزایش مصرف کاغذ، در صورت مدیریت ناپایدار منابع جنگلی، می‌تواند فشار بیشتری بر جنگل‌ها وارد کرده و به تشدید جنگل‌زدایی منجر شود.

بر همین اساس، متخصصان حوزه محیط‌زیست و اقتصاد چرخشی تأکید دارند که با در نظر گرفتن کل چرخه عمر محصول، بسته‌بندی پلاستیکی گوشت تازه در بسیاری از کاربردها اثرات زیست‌محیطی کمتری نسبت به بسته‌بندی کاغذی دارد.

به اعتقاد کارشناسان، اگر هدف حفاظت از محیط‌زیست باشد، جایگزینی یک‌سویه پلاستیک با کاغذ، شیشه، فلز یا چوب، در بسیاری از کاربردها نه‌تنها راهکار مناسبی نیست، بلکه ممکن است پیامدهای زیست‌محیطی بیشتری نیز به همراه داشته باشد. راهکار مؤثر، توسعه بازیافت، مصرف مسئولانه و مدیریت صحیح پسماند بر پایه اصول اقتصاد چرخشی است.