وقتی جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران در پایان ماه اسفندماه 1404 آغاز شد، تنها خاورمیانه نبود که پیامدهای آن را احساس کرد.

با مختل شدن حمل‌ونقل تجاری و جریان انتقال کالا در جهان بر اثر این درگیری، قیمت نفت به شدت بالا رفت و باعث افزایش تورم و تلاطم در بازارهای جهانی شد.

همان‌طور که معمولا در دوره‌های بی‌ثباتی رخ می‌دهد، برخی از سرمایه‌گذاران از بازارهای نوظهور که پرریسک‌تر تلقی می‌شوند، فاصله گرفتند و سرمایه خود را به دلار آمریکا منتقل کردند که به طور سنتی پناهگاه امن سرمایه‌گذاری محسوب می‌شود.

این روند بر بسیاری از ارزها اثر گذاشته است. ارزش برخی از آن‌ها سقوط کرده، در حالی که بعضی دیگر نوسان شدید داشته‌اند و حتی تعدادی از ارزها تقویت شده‌اند.

آندره پرفیتو، اقتصاددان برزیلی و مدیر یک شرکت مشاوره مالی،‌ می‌گوید: «قیمت نفت بر همه تاثیر می‌گذارد، اما نوسانات ارزی می‌تواند این تاثیر را تشدید یا تعدیل کند.»

اما این نوسانات ارزی، در کنار عوامل دیگری که بر اقتصاد اثر می‌گذارند، برای کشورها و شهروندانشان چه معنایی دارد؟

کشورهایی که بیشترین آسیب را دیدند

کشورهایی که بخش بزرگی از انرژی مورد نیاز خود - به ویژه نفت - را وارد می‌کنند، از جمله کشورهایی هستند که ارز آن‌ها تحت فشار قرار گرفته است.

هند، اندونزی، فیلیپین، تایلند و مصر از جمله این کشورها هستند که با افزایش هزینه سوخت و تداوم کمبود ارز خارجی، بار دیگر با فشار اقتصادی روبه‌رو شده‌اند.

با انتقال سرمایه‌ها به دلار آمریکا، تقاضا برای ارز این کشورها کاهش یافته و ارزش آن‌ها پایین آمده است. این امر به نوبه خود هزینه بازپرداخت بدهی‌های دلاری را افزایش می‌دهد.

نفت و بسیاری از کالاهای دیگر نیز که تحت تاثیر اختلال در روند تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز قرار گرفته‌اند،‌ معمولا با دلار قیمت‌گذاری می‌شوند.

با کاهش ارزش پول ملی، واردات نسبتا گران‌تر می‌شود. این مسئله همه چیز را، از انرژی گرفته تا پلاستیک و کود شیمیایی، تحت تاثیر قرار می‌دهد و بر قیمت مواد غذایی و کالاهای روزمره در فروشگاه‌ها نیز تاثیر می‌گذارد.

در هند، ارزش روپیه از آغاز جنگ تاکنون حدود پنج درصد در برابر دلار کاهش یافته و هم‌زمان با افزایش قیمت نفت، بارها به پایین‌ترین سطح تاریخی خود رسیده است.

ارز هند پیش از آغاز جنگ ایران نیز در حال تضعیف بود و پیامدهای جنگ این روند را تشدید کرده است.