ایران با تغییر استراتژی از واردات دوردست به بهره‌گیری از ظرفیت همسایگان، در مسیر تبدیل شدن به «هاب غلات منطقه» و بی‌اثر کردن نظارت‌های وزارت خزانه‌داری آمریکا قرار گرفته است.

مهدی رزم‌آهنگ، پژوهشگر اقتصاد بین‌الملل، با تبیین ظرفیت‌های ژئوپلیتیک کشور، از امکان تغییر زمین بازی در معادلات اقتصادی و سیاسی منطقه خبر داد.

وی معتقد است ایران می‌تواند با بهره‌گیری از موقعیت جغرافیایی خود، نه تنها امنیت غذایی داخلی را تضمین کند، بلکه به عنوان مرکز ثقل (هاب) تأمین غلات در منطقه، وابستگی خود را به ساختارهای مالی تحت کنترل آمریکا کاهش دهد.

عبور از مدیریت «اسنپی» و تیغ وزارت خزانه‌داری آمریکا

رزم‌آهنگ با انتقاد از ساختار فعلی واردات کالاهای اساسی، آن را «خرید اسنپی» نامید.

وی توضیح داد که تکیه بر خرید از بورس لندن و واردات از مسیرهای دوردست مانند برزیل، کشور را عملاً تحت سلطه مجوزهای «اوفک» (OFAC) و نظارت مستقیم وزارت خزانه‌داری آمریکا قرار داده است.

در این مدل، ایران مجبور است برای واردات ذرت و برنج، منتظر چراغ سبز واشنگتن بماند و از منابع ارزی بلوکه‌شده خود (مانند منابع موجود در عراق) به سختی استفاده کند.

کریدورهایی که جایگزین بنادر جنوبی است

این کارشناس با تأکید بر لزوم تغییر نگاه از جنوب به سایر مرزها، تصریح کرد: «ایران از طریق دریای کاسپین و همسایگان شمالی (روسیه و قزاقستان) به معادن غلات جهان دسترسی دارد.

همچنین پاکستان به عنوان کشوری با مازاد تولید غلات و نیاز شدید به انرژی، یک شریک استراتژیک است که تاکنون نادیده گرفته شده است.»

وی افزود که با فعال‌سازی مسیرهای زمینی از سمت ترکیه و پاکستان، می‌توان از فشار بنادر جنوبی و تهدیدات احتمالی در تنگه هرمز کاست.

درهم‌تنیدگی اقتصادی با همسایگان

یکی از کلیدی‌ترین بخش‌های اظهارات رزم‌آهنگ، ایجاد یک معادله جدید در تنگه هرمز بود.

به گفته وی، کشورهای جنوب خلیج فارس و حتی بخش‌هایی از آفریقا به شدت به واردات غلات وابسته‌اند.

ایران می‌تواند با واردات کلان از شمال و شرق و بازصادرات آن به جنوب، به نقطه‌ای از «درهم‌تنیدگی اقتصادی» با همسایگان برسد که امنیت آن با امنیت غذایی منطقه گره بخورد.