هنگامی که زنجیرهای فولادی به رگهای نفتی ایران چسبیده بودند، صدای بلند ملیگرایان در مجلس شانزدهم شورای ملی بهطرز رعدآسا بهصدا درآمد: «نفتمان، سرزمینمان؛ بهدست ماست!» این تجمیع خشم و امید، سرنوشت یک کشور را از اسارت بیگانگان رها و مسیر استقلال و عزت ایران عزیز را هموار کرد.
هنگامی که زنجیرهای فولادی به رگهای نفتی ایران چسبیده بودند، صدای بلند ملیگرایان در مجلس شانزدهم شورای ملی بهطرز رعدآسا بهصدا درآمد: «نفتمان، سرزمینمان؛ بهدست ماست!» این تجمیع خشم و امید، سرنوشت یک کشور را از اسارت بیگانگان رها و مسیر استقلال و عزت ایران عزیز را هموار کرد.